Εύχομαι από τα τρίσβαθα της ψυχής μου το 2011, όσο δυσοίωνο και αν φαίνεται ή αναμένεται, να προσφέρει με κάθε γενναιοδωρία υγεία, αγάπη, χαρά, δημιουργικότητα, και ό,τι ποθεί η καρδιά σας!
Καλή χρονιά!
Χρόνια Πολλά και Καλά με αισιοδοξία και απέραντα χαμόγελα!
Μετρήστε πόσους ανθρώπους έχετε κοντά σας που νοιάζεστε γι'αυτούς και τους αγαπάτε. Μπορεί να είναι ένας. 'Η δύο. 'Η τρεις. 'Η δεκαπέντε. Δεν έχει σημασία πόσοι είναι σε αριθμό. Αρκεί τα συναισθήματά σας να είναι δυνατά, ζωντανά και διαχρονικά. Μην περιμένετε να έρθουν τα Χριστούγεννα ή η παραμονή Πρωτοχρονιάς για να πείτε στον άλλο πόσο τον αγάπατε, πόσο πολύ σημαίνει για την ύπαρξή σας. Αγκαλιάστε τον, κοιτάξτε τον στα μάτια και αναφωνήστε : "Σ'αγαπώ!, Είμαι και θα είμαι εδώ για σένα, για ό,τι χρειαστείς, στα καλά και στα άσχημα, στις ευκολίες και στις δυσκολίες, στη ζωή και στο πένθος! Είμαι εδώ! Ποτέ μην το ξεχνάς. Κι αν δεν το λέω συχνά, να το ξέρεις ότι ισχύει πάντα."
Μην περιμένεις τις γιορτές για να εκφράσεις τα συναισθήματά σου. Πες "Μητέρα, Πατέρα, Αδερφέ/ή, Γιάννη, Κώστα, Μαίρη, Ζωή............... σ'αγαπώ!". Πολλές φορές βάζουμε τον εγωϊσμό μπροστά και νομίζουμε πως αν εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με έντονο τρόπο θα εκτεθούμε. Όμως είναι πολύ όμορφο να εκφραζόμαστε. Γιατί τότε είναι αληθινό. Γιατί τότε έχει σημασία και βαρύτητα. Σκεφθείτε το αντίστροφα, αν δηλαδή ερχόταν σε ανύποπτο χρονικό διάστημα κάποιος πολύ δικό σας άνθρωπος και σας έλεγε πόσο πολύ σας αγαπά και νοιάζετε για εσάς. Πώς θα αισθανόσασταν; Δεν θα ήταν υπέροχο το συναίσθημα;
Ας δώσουμε λίγο χώρο στην παιδική φωνούλα που αναπηδά στο εσωτερικό μας. Τελικά είναι πολύ πιο αγνό να σκεπτόμαστε όπως τα παιδιά. Εκείνα τα μικρά πλασματάκια που, λερωμένα καθώς είναι από τις λάσπες και τα χώματα στα οποία κυλιόντουσαν, τρέχουν κατά πάνω σου χωρίς να φοβούνται ότι θα σε λερώσουν και εσένα, και φωνάζουν : "Σ'αγαπώ!!!".
Πού βρίσκεται η ομορφιά; Πού βρίσκεται το καλό και το θετικό; Είναι συνήθεις ερωτήσεις που κατακλύζουν το μυαλό μας σε μία εποχή ιδιαιτέρως δύσκολη και απαιτητική.... Ωστόσο, το ερώτημα που πρέπει ουσιαστικά να μας απασχολεί δεν ανήκει σε μία από τις παραπάνω ερωτήσεις, αλλά διατυπώνεται ως εξής: "Πώς μπορώ να βρω την ομόρφια;" Σκοπός είναι η ανάζητηση της ομορφιάς, εκείνου του ξεχωριστού παράγοντα που θα μας πλημμυρίσει με χαρά, θα μας κάνει να χαμογελάσουμε, θα μας επιτρέψει να ξεφύγουμε από τον καθημερινό πόνο. Για τον καθένα μας είναι διαφορετική αυτή η ομορφιά. Γι'αυτό και χρειάζεται πολύ προσπάθεια από μέρους μας να τη βρούμε. Η ομορφιά είναι μοναδική' είναι η μυρωδιά από τις τηγανητές πατάτες που ετοίμαζε η γιαγιά πάντοτε με πολλή αγάπη για να μας ευχαριστήσει' είναι το ελαφρύ αεράκι που χτυπά το προσωπό μας τους ψυχρούς μήνες του χειμώνα' είναι το απαλό άγγιγμα των χειλιών του συντρόφου μας' είναι η συγκίνηση που μας διακατέχει όταν ακούμε ένα μουσικό κομμάτι. Η ομορφιά βρίσκεται παντού. Είναι γύρω μας. Άλλοτε καλά κρυμμένη και άλλοτε μπροστά μας. Απλώς πολλές φορές δεν τη βλέπουμε. Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να τη δούμε. Κι όμως, είναι κάπου εκεί έξω. Για τον καθένα, για όλους μας. Αρκεί να την αφήσουμε να μπει στη ζωή μας. Να της δώσουμε εκείνο το ταιριαστό κλειδί που θα μας "ξεκλειδώσει" από τους φόβους και τις αναστολές μας, τις ανησυχίες και τα πάθη μας.
Η μικρή Άννα κάθησε στο πεζουλάκι του σπιτιού της σκυθρωπή και με τα μάτια κατεβασμένα. Κοίταζε τα λυτά της κορδόνια που κρέμονταν από τα παπούτσια της σα μαραμένες ιτιές. Εκείνη τη στιγμή, ένα ψυχρό αεράκι έφερε στις μύτες των ποδιών της ένα μικρό λευκό ανθάκι. Η Αννούλα, αφού το περιεργάστηκε για λίγο, το αγκάλιασε με τις παλάμες της και το μύρισε. Ένας λεμονανθός. Ένας όμορφος λεμονανθός. Βούρκωσε. Το ήξερε ότι θα την γύριζε πίσω αυτή η μυρωδιά. Όταν ο καλός της φίλος ο Δημήτρης της είχε χαρίσει ένα ίδιο, ως ένδειξη της αγάπης του προς εκείνη. "Δημήτρη;", ψιθύρισε. "Εσύ είσαι;" "Με ακούς;" "Eίσαι το ψυχρό αεράκι που φύσηξε; Το ανθάκι που κρατάω στα χέρια μου; Η λεπτή μυρωδιά που ευφράνθηκα;" Το ψυχρό αεράκι ήρθε και της χάϊδεψε το παγωμένο της μάγουλο. Σαν ένα ανθρώπινο άγγιγμα. Τόσο ξεχωριστό όσο και μελαγχολικό. "Θα με θυμάσαι;", σφύριξε το αεράκι. "Για πάντα", κατάφερε να ψελλίσει η μικρή Αννούλα. "Για πάντα".
Ποιά είναι η αγαπημένη σας εποχή; Εμένα είναι ο χειμώνας. Πολλοί λένε ότι η εποχή αυτή κρύβει μία βαθιά μελαγχολία που φθάνει στο απώγειό της με τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ανεξάρτητα όμως από τους εορτασμούς και τα δρώμενα των χειμωνιάτικων μηνών, ίσως θα'πρεπε να εστιάσουμε σε αυτό που μας προσφέρει ο ίδιος ο χειμώνας. Ή τουλάχιστον τι προσφέρει σε εμένα την ίδια, εφόσον η άποψη που εκφράζω είναι σαφώς υποκειμενική. Ο χειμώνας λοιπόν με τα δικά μου μάτια φαντάζει σαν ένα ποίημα βγαλμένο από τα εσώτερά μου' μία απαλή ψύχρα που σου διαπερνά το κορμί και σε ανατριχιάζει- σαν ένα ερωτικό φιλί. Είναι οι στάλες της βροχής που πέφτουν στην αρχή ρυθμικά σαν τα ακόρντα της κιθάρας και στη συνέχεια φουντώνουν και ορμούν με μανία στο ζεστό πρόσωπό μας. Είναι ο ήχος της βροντής που ξεπηδά ξαφνικά σαν τα λάθη που πράξαμε στο παρελθόν και μας επισκέπτονται βιαίως. Είναι ακόμη η λάμψη της αστραπής που αποτυπώνει τα στιγμιότυπα της ζωής μας- άλλωστε δεν είναι τυχαίο που όταν άστραφτε, συνήθιζα (μικρή και αφελής ούσα) να λέω ότι ο Θεός μας βγάζει φωτογραφία. Είναι και το χιόνι, το λευκό και απαλό χιόνι. Εκείνο το δώρο του ουρανού που σε γεμίζει με αγαλλίαση και πραότητα. Σε προικίζει με γαλήνη και εσωτερική ανάταση. Ο χειμώνας είναι η εποχή που οδηγεί στην περισυλλογή και την αξιολόγηση της ζωής΄ για λίγο πεθαίνεις, σου πέφτουν όλα τα φύλλα και μένεις μόνο με τα ξερά κλαριά. Εκείνα τα ξερά κλαριά που απλώνονται σα χέρια ροζιασμένα ζητώντας ελεημοσύνη από τους περαστικούς μήνες. Όμως δεν πρέπει να ξεχάσεις ότι έχει μείνει ο κόρμος. Ναι, έχει μείνει ο κορμός. Η βάση. Το στερέωμα της ζωής. Εκείνο το στοιχείο που θα επιτρέψει τη δημιουργία νέων φύλλων και καρπών πάλι από την αρχή. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Αυτός είναι ο χειμώνας. Ο χειμώνας μου.