Οι ιστορίες της μικρής Άννας pt3

 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

  Όταν δεν θα είσαι εδώ...

Αναρωτιέμαι πότε όλα θα τελειώσουν, πότε θα μπορέσω να αναπνεύσω ξανά...
Δεν ξέρω αν θα έρθει κάποια αλλαγή, ο χρόνος κινείται τόσο γρήγορα, δεν ξέρω αν θα προλάβω πια να τον φτάσω...
Θέλω να περιμένω μήπως καταφέρω να σε ξαναδώ, πνιγμένη σε δάκρυα να σε προσμένω. Όλα τρέχουν συνεχώς, αλλά εγώ μένω στατική στο χρόνο. Όλα σε θυμίζουν γύρω, σε κάθε εποχή που αλλάζει· στα φύλλα που κιτρινίζουν και πέφτουν, στο κρύο και τη βροχή, τα δέντρα που φορτώνονται με ευωδιαστά άνθη, στην αρμύρα της ζεστης θάλασσας...
Αναρωτιέμαι... θα γυρίσεις ποτέ;
Λυγίζω...
Θα γυρίσεις;
Μα δεν ακούω να απαντά κανείς, μόνο ένα πουλάκι να τραγουδά ήρεμο στο παράθυρο.

Οι ιστορίες της μικρής Άννας pt2

"Eγώ, εγώ θα είμαι εδώ για σένα, μαζί θα το ξεπεράσουμε", ήταν οι τελευταίες λέξεις που θυμόταν ο Δημήτρης από τα χείλη της μικρής Άννας λίγο πριν χαθεί στην ονειρεμένη διάσταση του μαγικού του κόσμου.
- "Είναι ένας κόσμος διαφορετικός, αλλοτινός, χωρίς έγνοιες και σκοτούρες. Και πάντα, πάντα είσαι ευτυχισμένος", της είχε δηλώσει κάποια φορά όταν για λίγο είχε επιστρέψει στην πραγματικότητα.
- "Ναι αλλά είναι εφήμερος", είπε χαμηλόφωνα η Αννούλα. "Πιο κοντά στο θάνατο. Και εσύ φοβάσαι το θάνατο, έτσι δεν είναι;"
Ο Δημήτρης δεν απάντησε.
- "Αισθάνεσαι όμορφα, τόσο όμορφα που θέλεις να ξαναγευτείς τη χαρά. Κάθε φορά όμως το εισιτήριο για τον κόσμο αυτό γίνεται πιο ακριβό και εσύ πασχίζοντας να γίνεις μόνιμος κάτοικός του, βυθίζεσαι στη θνησιμότητά σου και στο τρωτό νήμα του μυαλού σου". "Μια μαριονέτα είσαι Δημήτρη. Κόψε τα σκοινιά και περπάτα ελεύθερος σε αυτόν εδώ τον κόσμο".