What's my age again?

Ακούγωντας ένα παλιό τραγούδι του συγκροτήματος Blink 182 (punk rock είδος) και με βάση μία πρόσφατη συζήτηση που είχα με έναν καλό μου φίλο, άρχισα να αναρωτιέμαι.... πότε ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά? Πότε αυτή η παιδική αθωότητα έφυγε από μέσα μας, μας εγκατέλειψε ή μάλλον εμείς την εγκαταλείψαμε?
Όλο και πιο συχνά αν παρατηρήσουμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό, όλοι βιάζονται να μεγαλώσουν. Τα κορίτσια βιάζονται να βαφτούν και να έχουν αγόρια, τα αγόρια βιάζονται να ξεπαρθενευτούν. Αφήνουν το παιχνίδι, την ανεμελιά, την αθωότητα. Βιάζονται, βιάζονται, βιάζονται. Γιατί θέλουν να είναι "μεγάλοι". Ποιός όμως πραγματικά θέλει να είναι μεγάλος? Ποιός θέλει να αναλαμβάνει ευθύνες και αποφάσεις? Ποιός θέλει να ζαρώσει το πρόσωπό του και να υποκληθεί στα γηρατειά? Πώς ξαφνικά άρχισαν όλα να επιταχύνονται με ανεξέλεγκτους ρυθμούς? Αλήθεια, ποιά θα πρέπει να είναι η ηλικία μας, ποιά είναι η πραγματική μας ηλικία και πότε θα πρέπει να επιστρατεύουμε δεξιότητες του παρελθόντος? Πολύ απλά: δεν ξέρουμε πλέον.
Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί. Να κάνεις σκανταλιές χωρίς τρομακτικές επιπτώσεις. Να είσαι αθώος και πονηρός μαζί. Να εκφράζεις αυτό που πραγματικά νοιώθεις. Να κάνεις οτιδήποτε χωρίς να κατακρίνεσαι.
Επικρατεί μία μανία να ωριμάσουμε γρήγορα. Αυτό φυσικά δεν είναι απαραιτήτως κακό, ίσα ίσα θεωρώ πως είναι αρκετά ευνοϊκο. Όμως η πρώιμη ωριμότητα σε εμποδίζει να δεις τον κόσμο από την "παιδική οπτική γωνία". Ο κόσμος βέβαια δεν είναι φρου φρου και αρώματα ειδικά στην εποχή που διανύουμε τώρα. Η ωριμότητα είναι σαφώς απαραίτητη. Δεν σας λείπουν όμως εκείνες οι στιγμές που σαν μικρό παιδί βρίσκατε τις πιο απίστευτες και εξωπραγματικές λύσεις επιστρατεύοντας απλά και μόνο τη φαντασία σας? Όχι, ε? Δεν θυμάστε?

Ούτε εγώ θυμάμαι πώς είναι να είσαι παιδί. Και δεν είμαι ακόμη ούτε 19. Λυπηρό πραγματικά αν αναλογιστείς.

"Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγε. Έχουν περάσει 8 μήνες και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν θα τον ξαναδώ. Πρέπει να τον ξαναδώ, έχω ανάγκη να τον ξαναδώ. Δεν έπρεπε να φύγει και όμως το έκανε. Γιατί; Δεν ήταν ακόμη η ώρα να τα παρατήσεις. Είχαμε τόσα πολλά να κάνουμε τόσα σχέδια, τόσο όνειρα. Κάθε βράδυ κοιμάμαι με το αγαπημένο σου πουκάμισο αγκαλιά. Έχει κρατήσει λίγο από τη μυρωδιά σου. Αχ πόσο φοβάμαι ότι θα ξεχάσω τη μυρωδιά σου... Σε παρακαλώ έλα κοντά μου. Ένα τελευταίο φιλί, μία τελευταία αγκαλιά, ένα άγγιγμα που το θεωρούσα δεδομένο λίγο πριν φύγεις. Μείνε εδώ. Μείνε μαζί μου. Μη φύγεις πάλι. Σε παρακαλώ..."

"Από τη στιγμή που έφυγες είσαι μαζί μου. Το ξέρω, το αισθάνομαι, δεν με έχεις εγκαταλήψει. Σε κάθε μου κίνηση είσαι δίπλα μου. Με καθοδηγείς, μου δίνεις συμβουλές σιωπηρά. Μόνο εγώ όμως μπορώ να σε ακούσω γιατί κανείς άλλος δεν πιστεύει ότι μπορεί να έγινες πνεύμα ή άγγελος, ο άγγελος μου, ο φύλακας μου. Σε ευχαριστώ γι'αυτό. Σε αγαπώ. Μακάρι να στο έλεγα περισσότερες φορές όταν ήσουν ζωντανός."

΄΄ "Ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε

Όταν φιλώ τ' αχείλι σου
μουδιάζει το κορμί μου
και μες στου ονείρου το γιαλό
χάνομαι γιασεμί μου"

Στο αφιερώνω αγάπη μου. Κάποτε σου άρεσε να το τραγουδάμε μαζί. Θυμάσαι; ΄΄

"Ονειρεύομαι κάθε μέρα και βράδυ τη μορφή σου. Τα συμμετρικά χαρακτηριστικά του προσώπου σου, τα μακρυά σου τα μάλλια... Ακόμη νοιώθω το χέρι σου να φωλιάζεται στη δική μου παλάμη. Πάντα παραπονιόσουν ότι ήσουν μικροκαμωμένη... Αλλά δεν έχει σημασία πια. Τίποτα δεν έχει σημασία πια."

Οργή, ανυπακοή, ξεσηκωμός......(;)

Ξεφυλλίζοντας πριν από λίγο καιρό το περιοδικό "Ε" (έψιλον) της κυριακάτικης ελευθεροτυπίας, η προσοχή μου στάθηκε στη συνέντευξη μίας Αργεντινέζας- Γαλλοαλγερινής ράπερ ονόματι Keny Arkana. Οι στίχοι που ραπάρει και τους οποίους γράφει η ίδια, αναφέρονται στη σημερινή εποχή και στις δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά και μας επηρεάζουν. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι, στους χαλεπούς καιρούς που σημειώνονται στην Ελλάδα, η νεαρή ράπερ δε δίστασε να επισκεφθεί τη χώρα μας για να βρεθεί στο επίκεντρο των διαμαρτυριών και συγκρούσεων.
Οι απαντήσεις που δίνει στις ερωτήσεις του ρεπόρτερ Γιώργου Χριστοδουλόπουλου, είναι σε αρκετά σημεία καθηλωτικές: "Το σύστημα μας θέλει χωρισμένους, να ζούμε με το φόβο, ο καθένας κρυμμένος στον μικρόκοσμό του. Ας βγει, λοιπόν, ο καθένας από αυτό το κουκλόσπιτο, κι ας κυκλοφορήσουμε μαζί στο δρόμο. Να συζητήσουμε, να επανεκπαιδευτούμε. Να δούμε τι μπορούμε να οικοδομήσουμε στη γειτονιά μας. Δεν μπορεί να αντιστεκόμαστε χωρίς περιεχόμενο. Πιστεύω πως η αντίσταση πρέπει να περιέχει την ανοικοδόμηση. Χωρίς αυτήν, είναι μία φωνή χαμένη".
Η Keny Arkana έγινε περισσότερο γνωστή με το κομμάτι της "La rage" που σημαίνει "Η οργή". Η ίδια ανφέρει πως το έγραψε το 2004 πριν από τις γνωστές σε όλους μας εξεγέρσεις που σημειώθηκαν στη Γαλλία. Αξίζει να παράθεσω ένα ακόμη απόσπασμα από τα λεγόμενά της σχετικά με αυτό το τραγούδι: "[...] το "la rage" είναι η έκφραση αυτής της απογοήτευσης. Βρίσκω πολύ σημαντικό ότι έχω καταφέρει να εκφράσω αυτήν την κατάσταση και νιώθω την ανάγκη να κάνω μια διάκριση ανάμεσα στην οργή και το μίσος. Στη βάση της, η οργή έχει να κάνει με την αγάπη. Την αγάπη για τον άνθρωπο, τη γη, για κάποια έννοια δικαίου. Το μίσος είναι η αδιαφορία. Το μίσος είναι η κυβέρνηση".
Η Keny Arkana δε διστάζει να γράψει σαρκαστικούς στίχους που αποδιδουν το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας. Βέβαια, από τη μία θεωρώ ότι είναι πολύ σωστό να μην είμαστε παθητικοί αλλά να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, τα οποία είναι κανονικά θεμελιώδη και αναφαίρετα - άλλωστε αν δε συμφωνούσα δε θα έγραφα αυτό το άρθρο με βάση τα όσα αναφέρει η νεαρή ράπερ- όμως από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως ορισμένοι εκμεταλλεύονται με έντεχνο τρόπο τα ελάχιστα μέσα που μπορούμε εμείς, ο απλός λαός, να χρησιμοποιήσουμε, καθιστώντας μας έτσι πιόνια σε ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ξέρουμε ότι συμμετέχουμε.
Τέλος, η Keny Arkana μας συμβουλεύει να "ξαναγίνουμε άνθρωποι[...] απέναντι σε αυτό που μας χωρίζει, που μας παραλύει. Τα μίντια, η τηλεόραση, η κουλτούρα του φόβου...αυτά είναι ο διαχωρισμός. Οφείλουμε να έχουμε πίστη στους εαυτούς μας, αλλά και στον "άλλο".Να βαδίσουμε με εμπιστοσύνη.[...] Δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Είμαστε πολλοί στη γη.[...] Έχουμε ανάγκη να ζήσουμε. Ο χρόνος δεν περίμενει. Κανείς μας δεν μπορεί να περιμένει.".
Θα σας συνιστούσα λοιπόν αν πέσει στα χέρια σας το περιδικό "Ε", τεύχος 1003 (4.07.10), να ρίξετε μία ματιά στη συνέντευξη αυτή.
Για να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε.

"La rage" - Keny Arkana



(συγγνώμη που καθυστέρησα να γράψω τόσο καιρό, αλλά βρισκόμουν εκτός Ελλάδος και δεν είχα άμεση πρόσβαση σε Η/Υ. Και όταν απέκτησα, ο Η/Υ ήταν τόσο προβληματικός, που δεν μπορούσα να ποστάρω κανένα άρθρο-ειδικά μετά από 2 άρθρα, τα οποία έγραψα και χάθηκαν)

Kάθε εμπόδιο για καλό

Είναι ένα μότο το οποίο αν όντως το ασπαστείς ίσως να καταφέρεις να ελαφρύνεις μία επιβαρυμένη κατάσταση. Αν όμως το καλοσκεφτούμε, πολλά περιστατικά στη ζωή μας πραγματοποιούνται ή αποτρέπονται για έναν εναλλακτικό -και γιατί όχι καλύτερο- σκοπό. Από το πιο απλό μέχρι και το πιο σπουδαίο. Γι 'αυτό δεν θα πρέπει να απελπιζόμαστε με την κάθε αναποδιά, καθώς μία καλύτερη λύση μας περιμένει για να διορθώσουμε τα πράγματα.
Είναι πολύ όμορφο να μπορείς να αντιμετωπίζεις δύσκολες καταστάσεις με μία πιο αισιόδοξη και κριτική πλευρά. Η αποτυχία σε ένα διαγώνισμα ή σε γενικές εξετάσεις δε σημαίνει απαραίτητα ότι από εδώ και πέρα όλα έχουν τελειώσει, δεν υπάρχει ευοίωνο μέλλον στον ορίζοντα, τίποτα δεν έχει αξία. Το σίγουρο είναι πως όποιος επιδιώκει στη ζωή του να επιτύχει (ή να μεγαλουργήσει χωρίς να καβαλήσει το καλάμι), κάποια στιγμή με πείσμα και προσπάθεια θα τα καταφέρει. Ακόμη και στην περίπτωση μίας σοβαρής ασθένειας, η πυγμή του ασθενούς και του περίγυρού του δύναται να βοηθήσει στην καλύτερη εξέλιξη της υπάρχουσας κατάστασης. Στην περίπτωση όμως που δεν υπάρχει ελπίδα για επανάκαμψη, το κίνητρο της περιορισμένης διάρκειας ζωής μπορεί να οδηγήσει στη μέγιστη πλήρωση των τελευταίων του στιγμών. Κάθε εμπόδιο δηλαδή έρχεται για να εξυπηρετήσει κάτι ανώτερο.
Με λίγα λόγια, δεν πρέπει να παραιτούμαστε στην κάθε αναποδιά ή στο κάθε στραβοπάτημα. Αρκεί να το θέλουμε εμείς να ορθοποδήσουμε.
Έτσι κι αλλιώς, "ό,τι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς".

Where is my mind?

Where is my mind by the pixies

Στίχοι:

Ooooooh - stop

With your feet in the air and your head on the ground
Try this trick and spin it, yeah
Your head will collapse
But there's nothing in it
And you'll ask yourself

Where is my mind [3x]

Way out in the water
See it swimmin'

I was swimmin' in the Carribean
Animals were hiding behind the rocks
Except the little fish
But they told me, he swears
Tryin' to talk to me to me to me

Where is my mind [3x]

Way out in the water
See it swimmin' ?

With your feet in the air and your head on the ground
Try this trick and spin it, yeah
Your head will collapse
If there's nothing in it
And you'll ask yourself

Where is my mind [3x]

Ooooh
With your feet in the air and your head on the ground
Ooooh
Try this trick and spin it, yeah
Ooooh
Ooooh

Θερινός κινηματογράφος στης γειτονιάς τα μέρη

Πραγματικά απολαμβάνω να παρακολουθώ ταινίες -κάθε φορά που καλοκαιριάζει- σε θερινούς συνοικιακούς κινηματογράφους. Άλλο κλίμα, άλλος αέρας, άλλη η θέρμη του κοινού που παρακολουθεί. Πηγαίνεις ήρεμος χωρίς να σκέφτεσαι μήπως δεν υπάρχουν θέσεις, κάθεσαι χαλαρός, πίνεις το ρόφημα ή τρως το σνακ που αγόρασες και κατακλύζεσαι από μυρωδιές αγιοκλίματος και γιασεμιού (αν υπάρχουν ακόμη...). Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το αντίτιμο του εισιτηρίου για να παρακολουθήσεις την εκάστοτε ταινία είναι μηδαμινό (5 ευρώ το κανονικό, 3 ευρώ το φοιτητικό) σε αντίθεση με τους μεγάλους κινηματογράφους που έχουν παρατραβήξει το σκοινί παρέχοντάς μας εισιτήρια αξίας 9,5 και 12 ευρώ.
Επιπλέον, δε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι στους θερινούς κινηματογράφους οι ταινίες που προβάλλονται είναι περισσότερο ποιοτικές (ή κουλτουριάρικες όπως θα έλεγαν άλλοι). Οι αμερικανικές παραγωγές υποχωρούν μπροστά σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές ή ασιατικές (ιταλικές, γερμανικές, γαλλικές, ισραηλινές, ιρανικές, κλπ). Θα έλεγα πως καιρός ήταν να ξεφύγουμε λίγο από την αμερικανιά που εισβάλλει ακόμη και στα σπίτια μας με σειρές και φιλμ. Κωμωδίες, κοινωνικά, πολιτικού ή ψυχολογικού περιεχομένου ταινίες, ντοκιμαντέρ κάνουν την εμφάνισή τους στη βραδινή ατμόσφαιρα με το ελαφρύ αεράκι που χτυπάει το λευκό κινηματογραφικό πανί.
Αυτό που μου αρέσει όμως πιο πολύ είναι τα διαφορετικά είδη ανθρώπων που πηγαίνουν να παρακολουθήσουν ταινίες στο θερινό συνοικιακό σινεμά. Οικογένειες με μικρά παιδάκια που φωνάζουν και στριφογυρίζουν γύρω από τις παραταγμένες η μία πίσω από την άλλη καρέκλες, ζευγάρια που επιθυμούν να χαλαρώσουν εποικοδομητικά και ευχάριστα, νεαρούς (ίσως φοιτητές) με ολοστρόγγυλα γυαλιά μυωπίας και καρώ πουκάμισο με ένα βιβλίο στο χέρι, "παρακμίες" που περιμένουν να ξεκινήσει η ταινία κρατώντας ένα αναμμένο τσιγάρο μισοτελειωμένο...
Το μόνο λοιπόν που μας απομένει να πούμε είναι:
"Κ α λ ή π ρ ο β ο λ ή"...............

Μην πεθάνεις για μία δίαιτα...

Όσο ο καιρός ανοίγει και καλοκαιριάζει -γεγονός που σηματοδοτεί λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου- τόσο μεγαλύτερη είναι και η υστερία για την απόκτηση του κατάλληλου σώματος. Λες και ξαφνικά ως δια μαγείας μέσα σε ένα μήνα μπορούμε να αποκτήσουμε το σώμα ενός μοντέλου. Διαφημίσεις και μηνύματα μας κατακλύζουν καθημερινά προβάλλοντας την επιτακτική ανάγκη να χάσουμε "αυτά τα ανεπιθύμητα κιλά" που μας δυσκολεύουν τη ζωή. Πολλά υποσχόμενα αδυνατιστικά προϊόντα (κάψουλες, τσιρότα, σκευάσματα, ακόμη και σπρέι αν έχουν το Θεό τους), δημητριακά που θα σου εξασφαλίσουν τέλειες αναλογίες, τσάγια που θα σε κάνουν να αδυνατίσεις, όλα αυτά μας δημιουργούν φρούδες ελπίδες (για να μην πω φλούδες).
Τις προάλλες είχα πάει κινηματογράφο να παρακολουθήσω μία ταινία με τη μητέρα και την αδερφή μου. Λίγο πριν αρχίσει η προβολή, όπως είναι γνωστό, παρακολουθήσαμε τις διαφημίσεις που συνηθίζουν να μας πλασάρουν. Τι περίεργο πραγματικά! Όλως τυχαίως, το 85% περίπου των διαφημίσεων αυτών αφορούσαν σε τρόπους με τους οποίους μπορείς να αδυνατίσεις εύκολα, γρήγορα και ανώδυνα για να γίνεις σαν τα μοντέλα που συμμετείχαν στη διαφήμιση του εκάστοτε προβαλλόμενου προϊόντος. Πραγματικά εκείνη τη στιγμή είχα αισθανθεί μεγάλη οργή, εφόσον το μόνο που καταφέρνουν τα άπειρα αυτά μηνύματα είναι να μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα για το σώμα μας και γενικότερα την εμφάνισή μας. Αν δεν έχουμε δίμετρα πόδια, τέλειους κοιλιακούς και γλουτούς, όμορφο, λαμπερό (και συχνά οστεώδες) πρόσωπο τότε σύντομα θα μας χτυπήσει την πόρτα η απόρριψη, ο χλευασμός και η ασχήμια. Και τα όσα αναφέρω, φυσικά αφορούν και σε άντρες και σε γυναίκες, μόνο που στις τελευταίες αυτός ο πόλεμος είναι πιο έντονος και δυσανάλογος.
Φυσικά και πρέπει να διατηρούμε ένα φυσιολογικό βάρος, όχι μόνο για την εξωτερική μας εμφάνιση, αλλά κυρίως για την υγείας μας. Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι πρέπει να στερούμαστε όλες τις "απαγορευμένες" τροφές ή ακόμη και τις επιτρεπόμενες/αναγκαίες, λυμοκτονώντας τον εαυτό μας για χάρη ενός αψεγάδιαστου κορμιού. Οι περιπτώσεις γυναικών που δεν τρώνε τίποτα όλη μέρα παρά ένα γιαούρτι ή ένα μήλo ή που καταπίνουν τα καθαρτικά σαν καραμέλες, δεν είναι σπάνιες στις μέρες μας, αλλά αντιθέτως είναι συχνότατες και όλο και αυξανόμενες.
Αξίζει λοιπόν να περιορίζουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας, στερώντας τον από τις βασικές απολαύσεις της ζωής μας;
Μάλλον όχι.
Ας το ξανασκεφτούμε τότε.

Angst, η ιστορία του André

Πώς ξεπέρασε το φόβο του για τον άνεμο...




aniBOOM — Visit http://www.aniboom.com for more cartoons and animations!
facebook - http://www.facebook.com/Aniboom
MySpace - http://www.myspace.com/aniboom
Twitter - http://www.twitter.com/aniboom
Blog - http://blog.aniboom.com/

Director: Emiel Penders
http://www.aniboom.com/animator-portf...

copyright by aniBOOM