Με πολλή αγάπη στις Μητέρες μας που μας νοιάζονται μέχρι σημείο... παραφροσύνης!

Της Έλενας Ακρίτα, από Τα Νέα της 14ης Μαΐου 2011.

Τηλεφωνικός διάλογος µάνας µε γιο που σπουδάζει σε πανεπιστήµιο της περιφέρειας.

- Έλα, µαµά!

- Έλα, παιδί µου, πού χάθηκες;

- Πού χάθηκα, χτες βράδυ µιλήσαµε…

- Από χτες βράδυ µέχρι σήµερα ξέρεις πόσα µπορούν να συµβούν; Ένα λεπτό θέλει να γίνει το κακό!

- Να σε παίρνω δηλαδή κάθε ΕΝΑ λεπτό;

- Λέω, παιδί µου… Της Μαρίας ο γιος δεν πήγε για σοκοφρέτα απ’ το περίπτερο και του ‘σπασε το πόδι το αγροτικό;

-Δεν τρώω σοκοφρέτες!

- Σκούφο φοράς;

- Μες στο σπίτι, πας καλά;

- Γιατί φοράς έξω απ’ το σπίτι;

- Κανένα παιδί δεν φοράει σκούφο!

- Δεν µε νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδιά, το δικό µου µε νοιάζει! Να φοράς σκούφο και να καλύπτεις και τα αυτιά, από τα αυτιά κρυώνει ο άνθρωπος!

- ∆εν κάνει κρύο!

- Μια ζωή «δεν κάνει κρύο» και µια ζωή έτρεχα για αντιπυρετικά! Μυαλό δεν θα βάλεις ποτέ, κοτζάµ άντρας είσαι πια!

- Άσε µε, ξέρω τι κάνω!

- Την τύφλα σου ξέρεις, µικρό παιδί είσαι ακόµα!

- Τι είµαι τελικά, ρε µάνα, κοτζάµ άντρας ή µικρό παιδί;

- Τα γάντια τα µάλλινα τα φοράς; Από τα χέρια κρυώνει ο άνθρωπος!

- Τα φοράω!

- Δεν τα φοράς, ψέµατα µου λες για να µε ξεφορτωθείς! Πες µου τώρα ότι περπατάς και ξυπόλυτος στα µωσαϊκά, από τα πόδια κρυώνει ο άνθρωπος!

- Μάνα δεν είµαι στην Αλάσκα, στα Γιάννενα είµαι!

- Ο Θοδωρής Κολυδάς είπε ότι έχει κρύο στα Γιάννενα!

- Κι εγώ ο Θανάσης Ηλιόπουλος σου λέω ότι ∆ΕΝ έχει κρύο στα Γιάννενα!

- Και γιατί να πιστέψω εσένα κι όχι τον επιστήµονα;

- Γιατί ο επιστήµονας δεν ζει στα Γιάννενα!

- Τουλάχιστον το φερµουάρ του µπουφάν σου µέχρι επάνω να το σηκώνεις! Όχι να αφήνουµε τα λαιµά έξω, από τα λαιµά κρυώνει ο άνθρωπος!

- Ναι, µάνα! Ναι, ναι, ναι! Έξω έχει 20 βαθµούς κι ο τρελός του χωριού θα κυκλοφορεί στην πόλη µε γάντια, σκούφο, κασκόλ, µπουφάν κι ένα αερόθερµο αγκαλιά! Να γελάσουν λίγο κι οι πικραµένοι που τους κόβουν την επικουρική!

- Θα σου στείλω µε το ΚΤΕΛ γεµιστά που σ’ αρέσουν!

- ∆εν µου αρέσουν τα γεµιστά!

- Τι λες τώρα; Μικρός τα τρωγες σαν τρελός, φώναζες «τέλω γεµιτά, τέλω γεµιτά», σαν να σ’ ακούω, µανάρι µου µωρέ, πουλάκι µου εσύ, τι καλό παιδί που ήσουνα, µε τα ωραία σου τα µαλλάκια, µε τις µπουκλίτσες σου… λούστηκες;

- Τι λες τώρα; Από το λούσιµο κρυώνει ο άνθρωπος!

- Γεµιστά σου ‘βαλα µπόλικα να τρατάρεις και τον καθηγητή σου, εξετάσεις έρχονται!

- Μάνα, σε χάνω!

- Γιατί παιδί µου, τι έχω και µου το κρύβετε;

- Όχι, σε χάνω, λέω, δεν έχω σήµα… Αντε γεια…

- Το κινητό είναι φορτωµένο;

-Και το κινητό είναι φορτωµένο κι εγώ επίσης!

- Φορτωµένο να το ’χεις για την κακιά στιγµή… Της Καλλιόπης η Μαρία…

- Μάνα, σε κλείνω…

- Να σου στείλω το εσωθερµικό το σώβρακο; Και να αλλάζεις κάθε µέρα… Του Προκόπη ο Αντωνάκης ξεράθηκε στο Μετρό κι ήταν µε τρύπιο µποξεράκι, ρεζίλι έγινε η µάνα του!

- Μάνα, έλεος, λυπήσου µε, δεν αντέχω άλλο!

- Άµα δεν σ’ τα πω εγώ, ποιος θα σ’ τα πει, ο ξένος;

- Κάθε µέρα, κάθε µέρα, κάθε µέρα ΓΙΑΤΙ το κάνεις αυτό; Και κυρίως ΠΩΣ το κάνεις αυτό;

- Αγόρι µου, µάνα είναι µόνο µία!

- Ευτυχώς, µάνα! Ευτυχώς! ∆εν θ’ άντεχα και δεύτερη!

Oι δύο λύκοι

«Ένα βράδυ, ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι μίλησε στον
εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε: "Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δύο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα
σε όλους μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη,
η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή,
η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία,
η υπεροψία, το εγώ.

Ο άλλος -συνέχισε ο γέροντας- είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη,

η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η
φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία".

Ο εγγονός σκέφτηκε για λίγο και μετά ρώτησε τον παππού του:
"Ποιος λύκος νικάει;". Και ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε:
"Αυτός που ταΐζεις"».

"Like As the Waves..."

(From “Sonnets”, LX)

Like as the waves make towards the pebbled shore,
So do our minutes hasten to the end;
Each changing place with that which goes before.
In sequent toil all forward do contend.
Nativity, once in the main of light,
Crawls to maturity , wherewith being crown’d,
Crooked eclipses ‘gainst his story fight,
And Time, that gave, doth now his gift confound.
Time doth transfix the flourish set on youth,
And delves the parallels in beauties brow;
Feeds on the rarities of nature’s truth,
And nothing stands but for his scythe to mow.
And yet, to times in hope, my verse shall stand,
Praising thy worth, despite his cruel hand.   

ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ; Ιδού το δίλημμα....

Μία από αυτές τις μέρες έλαβα ένα mail το οποίο μου κίνησε ιδιαίτερα την προσοχή για την ευρηματικότητα του περιεχομένου του... Θα ήθελα να μοιραστείτε τα συμπεράσματά σας και τις σκέψεις σας πάνω στο θέμα γιατί είναι και επίκαιρο τώρα που έχει καλοκαιριάσει.....

Πρόσφατα, έξω από ένα γυμναστήριο σε μια μεγάλη πόλη της Γαλλίας, τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα με μια νέα, όμορφη, ημίγυμνη και αδύνατη νεαρή κοπέλα, με την παρακάτω λεζάντα:

«ΦΕΤΟΣ ΤΟ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ

ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ;»

Μια κυρία μέσης ηλικίας που δεν είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με την νεαρή στην αφίσα, απάντησε στη αφίσα του γυμναστηρίου, γραπτώς και δημοσίως με δική της αφίσα λέγοντας τα εξής: "Οι Φάλαινες περιτριγυρίζονται από φίλους (δελφίνια, ιππόκαμπους, θαλάσσιους ελέφαντες και περίεργους άνθρωπους). Έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή, μένουν έγκυοι και γεννάνε αξιολάτρευτα φαλαινάκια. Κάνουν ωραία παρέα με τα δελφίνια τρώγοντας σαρδέλες και γαρίδες και παίζοντας στις θάλασσες, ταξιδεύουν σε εξωτικά μέρη όπως την Παταγονία, τα στενά του Bering και τους κοραλλιογενείς υφάλους της Πολυνησίας. Οι Φάλαινες τραγουδούν θαυμάσια και έχουν ηχογραφήσει και CD. Ζουν ελεύθερα, χωρίς ουσιαστικούς εχθρούς εκτός από τον άνθρωπο, είναι αγαπητές και σεβαστές και τελούν υπό την προστασία πολλών οργανώσεων. Οι Γοργόνες δεν υπάρχουν! Και εάν υπήρχαν, θα έκαναν ουρές έξω από τα γραφεία των ψυχαναλυτών πάσχοντας από κρίση ταυτότητας: 'Είμαι Ψάρι ή Άνθρωπός;' Οι γοργόνες δεν μπορούν να κάνουν σεξ διότι όπως υποστηρίζει η μυθολογία, όποιος άνδρας τις πλησιάσει πεθαίνει και εξάλλου μάλλον τους λείπει ο κατάλληλος «εξοπλισμός» για σεξ (αφού κάτω από τη μέση αυτό που διαθέτουν είναι μία ουρά ψαριού). Χωρίς σεξ, ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν και τέλος πάντων, ποιός θα ήθελε να κάνει παρέα με μια κοπέλα που βρομάει ψαρίλα; Με βάση τα παραπάνω η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη: ΝΑΙ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΦΑΛΑΙΝΑ!!!

Kråkevisa

Arve Moen Bergset - kråkevisa

Tο τραγούδι του κορακιού, στα νορβηγικά γνωστό και ως Bonden og Kråka που σημαίνει "Ο γεωργός και το κοράκι" ....
Πρόκειται για μία παραδοσιακή σκανδιναβική μεσαιωνική μπαλλάντα με νορβηγικούς στίχους. Οι εκτελέσεις του πολλές. Η συγκεκριμένη είναι μία από τις πολύ αγαπημένες μου :-)

Το τραγούδι αυτό αναφερέται σε έναν άνδρα και ένα κοράκι νεκρό. Ο άνδρας πρέπει να χρησιμοποιήσει κάθε μέλος του κορακιού προκειμένου να είναι άξιος. Το γενικότερο νόημα του εστιάζει στο γεγονός ότι έναν άνθρωπος δεν αξίζει ένα κοράκι αν δεν συνειδητοποιήσει την αξία αυτού, πόσο σημαντικό είναι...





Og mannen han gjekk seg i veda skog,
hei fara i veda skog.
Då sat der ei kråka i lunden og gol.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Mannen han tenkte med sjølve seg;
hei fara med sjølve seg
Skal tru no den kråka vil drepa meg?
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Og mannen han spente sin boge for kne,
hei fara sin boge for kne
så skaut han den kråka, så ho datt ned.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Så spente han føre dei folane ti;
hei fara dei folane ti
men kråka ho sprengde alle di.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Så flådde han kråka og lema ho sund,
hei fara og lema ho sund
ho vog innpå seksten og tjue pund.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Av skinnet så gjorde han tolv par skor,
hei fara han tolv par skor
det beste paret det gav han til mor.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Og kjøtet han salta i tunner og fat,
hei fara i tunner og fat
og tunga han hadde til julemat.
Hei fara. Faltu riltu raltura.

Og munnen han brukte te mala korn,
og øyro han gjorde til tutar-horn.

Av augo så gjorde han stoveglas
og nakken han sette på kyrkja til stas.

Og den som kje kråka han nytta så,
han er ikkje verd ei kråka å få.

Faltu riltu raltura.

(λείπουν κάποιες στροφές, τις οποίες δεν μπόρεσα να βρω, με συγχωρείται...)

We're going to chase cars while listening to this ...

Για μένα.... μία από τις καλύτερες εκτελέσεις που έχω ακούσει... και να φανταστείτε ότι δεν περιλαμβάνει τους στίχους...

Oh, lady dear, hast thou no fear?Why and what art thou dreaming here?

      Τhe Sleeper
                 -
    Edgar Allan Poe



At midnight, in the month of June,
I stand beneath the mystic moon.
An opiate vapor, dewy, dim,
Exhales from out her golden rim,
And, softly dripping, drop by drop,
Upon the quiet mountain top,
Steals drowsily and musically
Into the universal valley.
The rosemary nods upon the grave;
The lily lolls upon the wave;
Wrapping the fog about its breast,
The ruin molders into rest;
Looking like Lethe, see! the lake
A conscious slumber seems to take,
And would not, for the world, awake.
All Beauty sleeps! - and lo! where lies
Irene, with her Destinies!

O, lady bright! can it be right -
This window open to the night?
The wanton airs, from the tree-top,
Laughingly through the lattice drop -
The bodiless airs, a wizard rout,
Flit through thy chamber in and out,
And wave the curtain canopy
So fitfully - so fearfully -
Above the closed and fringed lid
'Neath which thy slumb'ring soul lies hid,
That, o'er the floor and down the wall,
Like ghosts the shadows rise and fall!

Oh, lady dear, hast thou no fear?
Why and what art thou dreaming here?
Sure thou art come O'er far-off seas,
A wonder to these garden trees!
Strange is thy pallor! strange thy dress,
Strange, above all, thy length of tress,
And this all solemn silentness!

The lady sleeps! Oh, may her sleep,
Which is enduring, so be deep!
Heaven have her in its sacred keep!
This chamber changed for one more holy,
This bed for one more melancholy,
I pray to God that she may lie
For ever with unopened eye,
While the pale sheeted ghosts go by!

My love, she sleeps! Oh, may her sleep
As it is lasting, so be deep!
Soft may the worms about her creep!
Far in the forest, dim and old,
For her may some tall vault unfold -
Some vault that oft has flung its black
And winged panels fluttering back,
Triumphant, o'er the crested palls,
Of her grand family funerals -
Some sepulchre, remote, alone,
Against whose portal she hath thrown,
In childhood, many an idle stone -
Some tomb from out whose sounding door
She ne'er shall force an echo more,
Thrilling to think, poor child of sin!
It was the dead who groaned within.

Θέλω να με καταστρέψεις γλυκά...

Θέλω να μου κάνεις πολλά, να με καταστρέψεις γλυκά...
Είναι μία φράση που λέμε συνέχεια από μέσα μας είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι... Φαίνεται λίγο μαζοχιστικό, έτσι δεν είναι; Κι όμως... Όλοι το κάνουμε...
Υπάρχουν φορές που θέλουμε να αναλωθούμε στην αγκαλιά του άλλου, να χαθούμε εμείς τελείως, να υποταχθούμε στην γλυκιά καταστροφή του άλλου... Θέλουμε να μας κάνει πολλά, πράγματα που μας επηρεάζουν σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά...
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους αυτή η καταστροφή... Ίσως να είναι μία σύγκρουση ή ένταση της στιγμής, η οποία όμως εκείνη τη δεδομένη ώρα μας θολώνει το μυαλό... Η αλήθεια είναι ότι με το μπαίνουμε στη διαδικασία να διαπληκτιστούμε σημαίνει ότι ενδιαφερόμαστε για τον άλλο...και κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον... Φαύλος κύκλος της γλυκιάς καταστροφής... Τι να πεις...
Καταστροφή ακόμη μπορεί να είναι ένας απαγορευμένος έρωτας... Όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να έχεις κάτι δικό σου εξ ολοκλήρου, όταν ξέρεις ότι δεν θα υπάρχει διάρκεια, όταν ξέρεις ότι κινδυνεύεις... Όμως εσύ... Αυτοκαταστρέφεσαι γλυκά...
Ο καθένας κρύβει καλά μέσα του μία γλυκύτατη καταστροφή... Απολαυστική όσο ποτέ...