Το παρακάτω κείμενο που ακολουθεί ανήκει σε μία Βρετανή, η οποία παρέθεσε τις απόψεις τις σχετικά με φλέγοντα θέματα που αφορούν στις τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων σε Αμερική και Βρετανία .
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι έπειτα από το γράμμα αυτό ακολουθεί και μία άλλη κριτική από Ελληνίδα αναγνώστρια (και συγκεκριμένα από την αδερφή μου), την οποία ασπάζομαι και υποστηρίζω, και γι'αυτό το λόγο την προωθώ στο blog μου. Τα συμπεράσματα δικά σας και ο διάλογος ανοιχτός για όλους. Αν επιθυμείτε να συμμετάσχετε και εσείς στη συζήτηση αυτή, παρακαλώ αφήστε κάποιο σχόλιο στο τέλος του άρθρου. Ευχαριστώ πολύ.
Thought you might like to read this letter to the editor of a British national newspaper. Ever notice how some people just seem to know how to write a letter?.
Here is a woman who should run for Prime Minister!
Written by a housewife, to her daily newspaper. This is one ticked off lady.
'Are we fighting a war on terror or aren't we? Was it or was it not started by Islamic people who brought it to our shores in July 2002, and in New York Sept 112001 and have continually threatened to do so since?
Were people from all over the world, not brutally murdered that day in London , and in downtown Manhattan , and in a field in Pennsylvania ?
Did nearly three thousand men, women and children die a horrible, burning or crushing death that day, or didn't they?
And I'm supposed to care that a few Taliban were claiming to be tortured by a justice system of the nation they come from and are fighting against in a brutal insurgency.I'll start caring when Osama bin Laden turns himself in and repents for incinerating all those innocent people on 9/11 and 7/7.
I'll care about the Koran when the fanatics in the Middle East start caring about the Holy Bible, the mere belief of which is a crime punishable by beheading in Afghanistan
I'll care when these thugs tell the world they are sorry for hacking off Nick Berg's head while Berg screamed through his gurgling slashed throat.
I'll care when the cowardly so-called 'insurgents' in Afghanistan come out and fight like men instead of disrespecting their own religion by hiding in mosques and behind women and children.
I'll care when the mindless zealots who blow themselves up in search of Nirvana care about the innocent children within range of their suicide bombs.
I'll care when the British media stops pretending that their freedom of speech on stories is more important than the lives of the soldiers on the ground or their families waiting at home to hear about them when something happens.
In the meantime, when I hear a story about a British soldier roughing up an Insurgent terrorist to obtain information, know this:
I don't care.
When I see a wounded terrorist get shot in the head when he is told not to move because he might be booby-trapped, you can take this to the bank:
I don't care.
When I hear that a prisoner - who was issued a Koran and a prayer mat, and 'fed special food' that is paid for by my taxes - is complaining that his holy book is being 'mishandled,' you can absolutely believe in your heart of hearts:
I don't care.
And oh, by the way, I've noticed that sometimes it's spelled 'Koran' and other times 'Quran.' Well, believe me!! you guessed it ......
I don't care!!
If you agree with this viewpoint, pass this on to all your E-mail friends. Sooner or later, it'll get to the people responsible for this ridiculous behaviour!
If you don't agree, then by all means hit the delete button. Should you choose the latter, then please don't complain when more atrocities committed by radical Muslims happen here in our great country! And may I add:
'Some people spend an entire lifetime wondering if they made a difference in the world. Our soldiers don't have that problem.'
I have another quote that I would like to add, AND.......I hope you forward all this.
Only five defining forces have ever offered to die for you:
1. Jesus Christ
2. The British Soldier.
3. The Canadian Soldier.
4. The US Soldier, and
5. The Australian Soldier
One died for your soul, the other 4 for your freedom.
YOU MIGHT WANT TO PASS THIS ON, AS MANY SEEM TO FORGET ABOUT ALL OF THEM.
AMEN!
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ E-MAIL:
Η κυρία στο παρακάτω mail λέει:
"Only five defining forces have ever offered to die for you:
1. Jesus Christ (δεν ξέρω αν υπήρξε)
2. The British Soldier. (για συμφέροντα του κεφαλαίου)
3. The Canadian Soldier. (για συμφέροντα του κεφαλαίου)
4. The US Soldier, (για συμφέροντα του κεφαλαίου) and
5. The Australian Soldier, (για συμφέροντα του κεφαλαίου)
One died for your soul, the other 4 for your freedom (ας μην το σχολιάσω καλύτερα) ."
Την λυπαμαι αυτήν την κυρία. Ποιος ξέρει πώς ανατράφηκε και είναι τόσο στενόμυαλη. Αλλά ναι....πώς να μην είναι? Αφού η Αμερική φροντίζει κάθε μέρα να την ταϊζει με φόβο, να της υποδεικνύει αποδιοπομπαίους τράγους. Την ξέρουμε την ιστορία...είναι πολύ εύκολο να βρεις εξιλαστήριο θύμα. Είναι πολύ εύκολο να δείχνεις με το δάκτυλο και να βάζεις ταμπέλες. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ. Κάθε φορά θα βρεθεί ένας μαύρος, ένας εβραίος, ένας μουσουλμάνος, ένας ομοφυλόφιλος, ένας χεβιμεταλλάς να κατηγορήσεις ότι φταίει για όλα τα σκατά του κόσμου. Κατά τα άλλα είσαι και σωστός χριστιανός. Αλοίμονο....όταν με αίμα γεμίζεις το ένα χέρι, και με το άλλο τον σταυρό κάνεις το βράδυ.
Αμήν.
ΞΕΝΙΑ ΣΟΥΡΙΔΗ
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Γιατί αυτή η νοοτροπία;
Ορίσμενες συνήθειες που έχουμε εμείς οι Έλληνες είναι πραγματικά απαράδεκτες και φυσικά προς αποφυγήν. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω μετανοιώσει για το γεγονός ότι ανήκω στην γενιά των νεοελλήνων. Και γιατί αυτό; Πολύ απλά, η συμπεριφορά τους και ο κακότροπος χαρακτήρας τους σου δημιουργούν αίσθημα δυσφορίας. Ο όρος "πολιτισμένος άνθρωπος" δεν έχει έρθει ποτέ στα αυτιά τους, εφόσον δεν σέβονται ούτε πρόσωπα ούτε καταστάσεις. Από το πιο μικρό και ανούσιο συμβάν μέχρι το πιο σπουδαίο και επιτακτικό.
Ένα απλό περιστατικό που τουλάχιστον εμένα με απογοητεύει και δυστυχώς το συναντώ πολύ συχνά διαδραματίζεται στο σούπερ μάρκετ. Όταν περιμένεις στη σειρά του ταμείου για να σου χτυπήσουν τα τεμάχιά που αγόρασες και ξαφνικά από το πουθενά έρχεται μπροστά σου κάποιος και σου πέρνει τη θέση επειδή θεώρησε ότι έχοντας λιγότερα τεμάχια, πρέπει να εξυπηρετηθεί άμεσα. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε νa περάσει από το μυαλό ενός π.χ. Άγγλου...
Άλλο περιστατικό τώρα και τρομερά κλασσικό. Θα ήθελα να περάσω μια φορά το δρόμο χωρίς να φοβάμαι ότι ο οδηγός δεν θα σεβαστεί τη διάβαση πεζών ή ότι δεν θα αρχίσει να κορνάρει ασταμάτητα στη μέση του πουθενά. Ή όταν πηγαίνεις στο ΙΚΑ να εξυπηρετηθείς και όλοι στο γκισέ είναι αγενέστατοι και έχουν 15 κιλά μούτρα που σφουγγαρίζουν το πάτωμα. Ή όταν με την πρώτη ευκαιρία, ο Έλληνας αρχίζει να γκρινιάζει και να δυσφορεί.
Δυστυχώς είναι τόσα πολλά....
Γιατί όμως είμαστε έτσι? Γιατί αυτή η νοοτροπία που μας κατατρώει? Μόνοι μας μιζεριάζουμε τη ζωή μας, την κρατάμε σε τόσο χαμηλό επίπεδο χωρίς να υπάρχει λόγος και αιτία...
Είναι πραγματικά κρίμα... ελπίζω κάποια στιγμή να βελτιωθεί η κατάσταση αν και τα πράγματα δεν τα βλέπω και τόσο ευοίωνα....
Ένα απλό περιστατικό που τουλάχιστον εμένα με απογοητεύει και δυστυχώς το συναντώ πολύ συχνά διαδραματίζεται στο σούπερ μάρκετ. Όταν περιμένεις στη σειρά του ταμείου για να σου χτυπήσουν τα τεμάχιά που αγόρασες και ξαφνικά από το πουθενά έρχεται μπροστά σου κάποιος και σου πέρνει τη θέση επειδή θεώρησε ότι έχοντας λιγότερα τεμάχια, πρέπει να εξυπηρετηθεί άμεσα. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε νa περάσει από το μυαλό ενός π.χ. Άγγλου...
Άλλο περιστατικό τώρα και τρομερά κλασσικό. Θα ήθελα να περάσω μια φορά το δρόμο χωρίς να φοβάμαι ότι ο οδηγός δεν θα σεβαστεί τη διάβαση πεζών ή ότι δεν θα αρχίσει να κορνάρει ασταμάτητα στη μέση του πουθενά. Ή όταν πηγαίνεις στο ΙΚΑ να εξυπηρετηθείς και όλοι στο γκισέ είναι αγενέστατοι και έχουν 15 κιλά μούτρα που σφουγγαρίζουν το πάτωμα. Ή όταν με την πρώτη ευκαιρία, ο Έλληνας αρχίζει να γκρινιάζει και να δυσφορεί.
Δυστυχώς είναι τόσα πολλά....
Γιατί όμως είμαστε έτσι? Γιατί αυτή η νοοτροπία που μας κατατρώει? Μόνοι μας μιζεριάζουμε τη ζωή μας, την κρατάμε σε τόσο χαμηλό επίπεδο χωρίς να υπάρχει λόγος και αιτία...
Είναι πραγματικά κρίμα... ελπίζω κάποια στιγμή να βελτιωθεί η κατάσταση αν και τα πράγματα δεν τα βλέπω και τόσο ευοίωνα....
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Μικρά και εκνευριστικά
Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει στον εαυτό σας μέσα στη μικρή καθημερινότητά σας κάποια πραγματάκια, τα οποία σας την "σπάνε", σας εκνευρίζουν. Ε, τι να κάνουμε ανθρώπινο είναι... δεν είμαστε τέλειοι αλλά μας προκαλούν κιόλας....
Για να ξαλαφρώσετε και να το βγάλετε από μέσα σας, σκεφτείτε, ψιθυρίστε ή και φωνάξτε τι σας εκνευρίζει! (όχι μπροστά στους άλλους, αλλά όταν είστε μόνοι σας για να μην πείτε ή κάνετε κάτι το παρορμητικό, το οποίο ίσως αργότερα το μετανοιώσετε). Γι'αυτό λοιπόν φωνάξτε:
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΔΗΓΟΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ Κ.Ο.Κ. ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΑΤΗΜΕΝΗ ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΥΠΙΣΣΕΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΤΡΑΒΟΜΟΥΤΣΟΥΝΙΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΨΙΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΩ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΚΟΛΛΑΕΙ Ο Η/Υ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΤΟ ΛΕΩ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ!
Εσένα..... τι σε εκνευρίζει;;
Μία ευκαιρία να βγάλεις την ένταση από μέσα σου ανώδυνα και σύντομα....
Δοκίμασέ το και εσύ.... μπορεί να σε βοηθήσει!
Για να ξαλαφρώσετε και να το βγάλετε από μέσα σας, σκεφτείτε, ψιθυρίστε ή και φωνάξτε τι σας εκνευρίζει! (όχι μπροστά στους άλλους, αλλά όταν είστε μόνοι σας για να μην πείτε ή κάνετε κάτι το παρορμητικό, το οποίο ίσως αργότερα το μετανοιώσετε). Γι'αυτό λοιπόν φωνάξτε:
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΔΗΓΟΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ Κ.Ο.Κ. ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΑΤΗΜΕΝΗ ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΥΠΙΣΣΕΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΤΡΑΒΟΜΟΥΤΣΟΥΝΙΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΨΙΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΩ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΚΟΛΛΑΕΙ Ο Η/Υ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!
ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΤΟ ΛΕΩ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ!
Εσένα..... τι σε εκνευρίζει;;
Μία ευκαιρία να βγάλεις την ένταση από μέσα σου ανώδυνα και σύντομα....
Δοκίμασέ το και εσύ.... μπορεί να σε βοηθήσει!
Τετάρτη 11 Αυγούστου 2010
Τα παρεξηγημένα του πενταγράμμου
Δεν είναι λίγες οι φορές που ορισμένα μουσικά είδη όπως η rock, metal, hip-hop/low bap κλπ τίθενται στο στόχαστρο ορισμένων επιτήδειων, οι οποίοι εκτοξεύουν ασύστολα τα βέλη τους χωρίς να διαθέτουν κάποια γνώση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Απλώς και μόνο επειδή δε συνάδουν με τις προσωπικές τους προτιμήσεις ή θεωρούνται "ξενόφερτα καμώματα" κατηγορούνται ως είδη μουσικής (αν τυχόν θεωρηθούν από τα άτομα αυτά μουσική) που διαφθείρουν τους νέους και τους ξεστρατίζουν από τον ίσιο δρόμο. Και διερωτώμαι: έχει ασχοληθεί ποτέ κανένας από αυτούς να ακούσουν μουσικά κομμάτια αυτού του είδους; έχουν ψάξει τους στίχους; έχουν ακούσει συνεντεύξεις καλλιτεχνών; Προφανώς όχι.
Ας κοιτάξουμε λίγο καλύτερα. Η rock και κυρίως η metal μουσική (+ όλα τα παρακλάδια τους που είναι και πάαααρα πολλά) έχουν χαρακτηριστεί ως έργα του διαβόλου και συνδέονται συχνά με σατανιστικές προσευχές και παρακλήσεις που αντιτίθενται στο λόγο του Θεού. Από την άλλη, η hip hop και low bap δε θεωρούνται καν μουσική εφόσον προέρχεται από μερικούς αλήτες που γυρίζουν από δω και από εκεί στους δρόμους υποβαθμισμένων περιοχών και "μιλάνε" για ναρκωτικά, αλητεία και γενικότερα μπούρδες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Φυσικά και δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αν όμως υπάρχουν άτομα στην τηλεόραση που σας ζητούν να σηκωθείτε από ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες (ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε) και τα οποία βροντοφωνάζουν ότι οι Iron maiden έχουν σατανιστικά τραγούδια -πράγμα για το οποίο έχουν και αποδεικτικά στοιχεία!- ε, μάλλον θα τους πιστέψετε. Πρόκειται δηλαδή για πραγματική παραπληροφόρηση.
Ας πάμε λίγο βαθύτερα. Τι λένε λοιπόν οι στίχοι αυτών των "συφοριασμένων" που παραπλανούν τη νεολαία;
Oι Metallica στο γνωστό κομμάτι τους "Οne" αναφέρουν: "now the world is gone, I'm just one, oh God help me, hold my breath as I wish for death, oh please God help me"( "Tώρα ο κόσμος χάθηκε, είμαι ένας μόνο, ω Θεέ βοήθησέ με, κράτα την αναπνοή μουκαθώς εύχομαι για τον θάνατο, ω Θεέ βοήθησέ με"). Πολύ σατανιστικό, δε βρίσκετε; Tι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για την πολύ παλιά ταινία "Johnny got his gun", η οποία αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που έμεινε σε κατάσταση "φυτού" έπειτα από πολεμική αναμέτρηση και ενώ καταλάβαινε και ένοιωθε, δεν μπορούσε να αντιδράσει ή να επικοινωνήσει με κανέναν τρόπο, φυλακισμένος στο ίδιο του το σώμα;
Ας πάμε σε άλλο συγκρότημα. Οι My dying bride στο "For my fallen angel" ("Για τον έκπτωτό μου άγγελο") γράφουν : "Love's golden arrow at her should have fled, and not Death's ebon dart to strike her dead", δηλαδή: "Το χρυσό βέλος της Αγάπης έπρεπε να την είχε διαπεράσει, και όχι του Θανάτου η εβένινη σαϊτιά να τη φονεύσει". Όντως, πολύ διαβολικοί στίχοι......
Και ακόμη, οι γνωστοί σε όλους, σε μικρούς και μεγάλους ροκάδες, Pink Floyd τραγουδούν στο "Goodbye blue sky" : " Did you see the frightened ones Did you hear the falling bombs
Did you ever wonder Why we had to run for shelter When the promise of a brave new world
Unfurled beneath a clear blue sky" ("Είδες τους τρομαγμένους Άκουσες τις βόμβες που πέφτουν Αναρωτήθηκες ποτέ Γιατί έπρεπε να τρέξουμε προς αναζήτηση ενός καταφύγιου Όταν η υπόσχεση ενός γενναίου καινούριου κόσμου ξεδιπλώθηκε κάτω από ένα καθαρό γαλανό ουρανό"). Μάλλον μου φαίνεται πως τα αντιπολεμικά μηνύματα που περνούν οι Pink Floyd μέσα από τα τραγούδια τους θεωρούνται απειλή για μερικούς....
Μα και η ελληνική ροκ δεν πάει πίσω... "Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα, σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα. Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου", λένε τα Διάφανα κρίνα στο "Σ'ένα όνειρο από χιόνι".
Από την άλλη, ο Ραψωδός φιλόλογος στο κομμάτι του "Επιβάτης" ραπάρει και φωνάζει: "Νιώθω επιβάτης σ’ ένα τρένο χωρίς στάση και προορισμό Να κατεβείς όμως τι να πεις κάπου πρέπει να βγεις Και εσύ που, γιατί και πως δεν έχει σχέση. Πρέπει μόνο να κατασταλάξεις και να το φέρεις εις πέρας κι ας μην σ’ αρέσει ούτως ώστε να μην γίνεις νέος Βρούτος [...] Λύση η μόνη να πηδήξεις εν κινήσει ή μέσα στο τρένο όλη η ζωή σου για πάντα κολλήσει και ποτέ δεν γυρίσει…πίσω. Δεν ορκίζομαι ότι θα ζήσω μα από το να μείνω σαν την βελόνα κολλημένος στο δίσκο παίρνω το ρίσκο…"
Τα παραδείγματα που θα μπορούσα να φέρω δεν έχουν τελειωμό. Μακάρι να μπορούσα να παραθέσω περισσότερα στο άρθρο τούτο, αλλά όπως όλοι καταλαβαίνουμε αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα. Εγώ απλώς εναποθέτω σε εσάς τη συνέχεια της "έρευνας" αυτής.
Καλή συνέχεια λοιπόν και καλές και προσεκτικές μελλοντικές μουσικές επιλογές.
Ας κοιτάξουμε λίγο καλύτερα. Η rock και κυρίως η metal μουσική (+ όλα τα παρακλάδια τους που είναι και πάαααρα πολλά) έχουν χαρακτηριστεί ως έργα του διαβόλου και συνδέονται συχνά με σατανιστικές προσευχές και παρακλήσεις που αντιτίθενται στο λόγο του Θεού. Από την άλλη, η hip hop και low bap δε θεωρούνται καν μουσική εφόσον προέρχεται από μερικούς αλήτες που γυρίζουν από δω και από εκεί στους δρόμους υποβαθμισμένων περιοχών και "μιλάνε" για ναρκωτικά, αλητεία και γενικότερα μπούρδες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Φυσικά και δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αν όμως υπάρχουν άτομα στην τηλεόραση που σας ζητούν να σηκωθείτε από ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες (ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε) και τα οποία βροντοφωνάζουν ότι οι Iron maiden έχουν σατανιστικά τραγούδια -πράγμα για το οποίο έχουν και αποδεικτικά στοιχεία!- ε, μάλλον θα τους πιστέψετε. Πρόκειται δηλαδή για πραγματική παραπληροφόρηση.
Ας πάμε λίγο βαθύτερα. Τι λένε λοιπόν οι στίχοι αυτών των "συφοριασμένων" που παραπλανούν τη νεολαία;
Oι Metallica στο γνωστό κομμάτι τους "Οne" αναφέρουν: "now the world is gone, I'm just one, oh God help me, hold my breath as I wish for death, oh please God help me"( "Tώρα ο κόσμος χάθηκε, είμαι ένας μόνο, ω Θεέ βοήθησέ με, κράτα την αναπνοή μουκαθώς εύχομαι για τον θάνατο, ω Θεέ βοήθησέ με"). Πολύ σατανιστικό, δε βρίσκετε; Tι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για την πολύ παλιά ταινία "Johnny got his gun", η οποία αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που έμεινε σε κατάσταση "φυτού" έπειτα από πολεμική αναμέτρηση και ενώ καταλάβαινε και ένοιωθε, δεν μπορούσε να αντιδράσει ή να επικοινωνήσει με κανέναν τρόπο, φυλακισμένος στο ίδιο του το σώμα;
Ας πάμε σε άλλο συγκρότημα. Οι My dying bride στο "For my fallen angel" ("Για τον έκπτωτό μου άγγελο") γράφουν : "Love's golden arrow at her should have fled, and not Death's ebon dart to strike her dead", δηλαδή: "Το χρυσό βέλος της Αγάπης έπρεπε να την είχε διαπεράσει, και όχι του Θανάτου η εβένινη σαϊτιά να τη φονεύσει". Όντως, πολύ διαβολικοί στίχοι......
Και ακόμη, οι γνωστοί σε όλους, σε μικρούς και μεγάλους ροκάδες, Pink Floyd τραγουδούν στο "Goodbye blue sky" : " Did you see the frightened ones Did you hear the falling bombs
Did you ever wonder Why we had to run for shelter When the promise of a brave new world
Unfurled beneath a clear blue sky" ("Είδες τους τρομαγμένους Άκουσες τις βόμβες που πέφτουν Αναρωτήθηκες ποτέ Γιατί έπρεπε να τρέξουμε προς αναζήτηση ενός καταφύγιου Όταν η υπόσχεση ενός γενναίου καινούριου κόσμου ξεδιπλώθηκε κάτω από ένα καθαρό γαλανό ουρανό"). Μάλλον μου φαίνεται πως τα αντιπολεμικά μηνύματα που περνούν οι Pink Floyd μέσα από τα τραγούδια τους θεωρούνται απειλή για μερικούς....
Μα και η ελληνική ροκ δεν πάει πίσω... "Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα, σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα. Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου", λένε τα Διάφανα κρίνα στο "Σ'ένα όνειρο από χιόνι".
Από την άλλη, ο Ραψωδός φιλόλογος στο κομμάτι του "Επιβάτης" ραπάρει και φωνάζει: "Νιώθω επιβάτης σ’ ένα τρένο χωρίς στάση και προορισμό Να κατεβείς όμως τι να πεις κάπου πρέπει να βγεις Και εσύ που, γιατί και πως δεν έχει σχέση. Πρέπει μόνο να κατασταλάξεις και να το φέρεις εις πέρας κι ας μην σ’ αρέσει ούτως ώστε να μην γίνεις νέος Βρούτος [...] Λύση η μόνη να πηδήξεις εν κινήσει ή μέσα στο τρένο όλη η ζωή σου για πάντα κολλήσει και ποτέ δεν γυρίσει…πίσω. Δεν ορκίζομαι ότι θα ζήσω μα από το να μείνω σαν την βελόνα κολλημένος στο δίσκο παίρνω το ρίσκο…"
Τα παραδείγματα που θα μπορούσα να φέρω δεν έχουν τελειωμό. Μακάρι να μπορούσα να παραθέσω περισσότερα στο άρθρο τούτο, αλλά όπως όλοι καταλαβαίνουμε αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα. Εγώ απλώς εναποθέτω σε εσάς τη συνέχεια της "έρευνας" αυτής.
Καλή συνέχεια λοιπόν και καλές και προσεκτικές μελλοντικές μουσικές επιλογές.
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Μοναξιά
Κάθε άνθρωπος που έρχεται σ'αυτόν τον κόσμο ευελπιστεί να ανελιχθεί, να μεγαλουργήσει, να ευδοκιμήσει. Πολλές φορές όμως οι καταστάσεις δεν είναι ευνοϊκές με αποτέλεσμα τα πράγματα να παίρνουν διαφόρετική τροπή απ'ότι υπολογίζαμε. Τότε γρήγορα επέρχεται η δυσανασχέτιση, η λύπη, η απογοήτευση και ενίοτε η μοναξιά. Ποιός όμως μπορεί εύκολα να αποδεχθεί τη μοναξιά; Τις στιγμές εκείνες που δεν έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσεις, να γελάσεις, να πονέσεις. Όταν μένεις μόνος σου βυθισμένος σε σκέψεις -τις μοναδικές πλέον συντροφικές στιγμές- παραδομένος ολοκληρωτικά στο παρελθόν.
Σίγουρα πρόκειται για κάτι το οποίο όλοι απευχόμαστε, αλλά ωστόσο συναντάται πολύ συχνά. Ηλικιωμένοι και μονήρεις άνθρωποι, άτεκνα ζευγάρια, απελπισμένα νιάτα συχνά πέφτουν στα νύχια της μοναξιάς. Και όταν φθάνεις σε τέτοιο τέλμα, γίνεσαι και εσύ ο ίδιος όμηρος των καταστάσεων. Αδυνατείς να αποδεχτείς ό,τι δύναται να σε κρατήσει ζωντανό στον υπαρκτό κόσμο, ενώ γίνεσαι στοιχειό του παρελθόντος. Αποκολλάς κάθε ψήγμα της καθημερινότητάς σου που σε συνδέει με την πραγματικότητα. Και έτσι χάνεσαι στα άδυτα του μυαλού σου, αποτρελαίνεσαι, κωφεύεις. Θεωρείς πλέον πως τίποτα δεν είναι λογικό εφόσον δε συνάδει με τις παρωχημένες πεποιθήσεις σου. Η έλλειψη συναναστροφής σε έχει μαραζώσει, σε έχει φθάσει στα όρια της μιζέριας. Εκεί είναι πια που απαρνείσαι την ανθρώπινη φύση, η οποία σε παρακινεί να ακολουθείς και να τιμάς το συναθροίζεσθαι. Γιατί η μοναξιά δεν είναι απλώς ένας εξωγενής παράγοντας, ο οποίος μας χτυπά την πόρτα, αλλά συνάμα είναι και μία κατάσταση που τη διαιωνίζουμε εμείς, τη διαμορφώνουμε και την αποδεχόμαστε σε όλο της το μεγαλείο.
Σίγουρα πρόκειται για κάτι το οποίο όλοι απευχόμαστε, αλλά ωστόσο συναντάται πολύ συχνά. Ηλικιωμένοι και μονήρεις άνθρωποι, άτεκνα ζευγάρια, απελπισμένα νιάτα συχνά πέφτουν στα νύχια της μοναξιάς. Και όταν φθάνεις σε τέτοιο τέλμα, γίνεσαι και εσύ ο ίδιος όμηρος των καταστάσεων. Αδυνατείς να αποδεχτείς ό,τι δύναται να σε κρατήσει ζωντανό στον υπαρκτό κόσμο, ενώ γίνεσαι στοιχειό του παρελθόντος. Αποκολλάς κάθε ψήγμα της καθημερινότητάς σου που σε συνδέει με την πραγματικότητα. Και έτσι χάνεσαι στα άδυτα του μυαλού σου, αποτρελαίνεσαι, κωφεύεις. Θεωρείς πλέον πως τίποτα δεν είναι λογικό εφόσον δε συνάδει με τις παρωχημένες πεποιθήσεις σου. Η έλλειψη συναναστροφής σε έχει μαραζώσει, σε έχει φθάσει στα όρια της μιζέριας. Εκεί είναι πια που απαρνείσαι την ανθρώπινη φύση, η οποία σε παρακινεί να ακολουθείς και να τιμάς το συναθροίζεσθαι. Γιατί η μοναξιά δεν είναι απλώς ένας εξωγενής παράγοντας, ο οποίος μας χτυπά την πόρτα, αλλά συνάμα είναι και μία κατάσταση που τη διαιωνίζουμε εμείς, τη διαμορφώνουμε και την αποδεχόμαστε σε όλο της το μεγαλείο.
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
What's my age again?
Ακούγωντας ένα παλιό τραγούδι του συγκροτήματος Blink 182 (punk rock είδος) και με βάση μία πρόσφατη συζήτηση που είχα με έναν καλό μου φίλο, άρχισα να αναρωτιέμαι.... πότε ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά? Πότε αυτή η παιδική αθωότητα έφυγε από μέσα μας, μας εγκατέλειψε ή μάλλον εμείς την εγκαταλείψαμε?
Όλο και πιο συχνά αν παρατηρήσουμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό, όλοι βιάζονται να μεγαλώσουν. Τα κορίτσια βιάζονται να βαφτούν και να έχουν αγόρια, τα αγόρια βιάζονται να ξεπαρθενευτούν. Αφήνουν το παιχνίδι, την ανεμελιά, την αθωότητα. Βιάζονται, βιάζονται, βιάζονται. Γιατί θέλουν να είναι "μεγάλοι". Ποιός όμως πραγματικά θέλει να είναι μεγάλος? Ποιός θέλει να αναλαμβάνει ευθύνες και αποφάσεις? Ποιός θέλει να ζαρώσει το πρόσωπό του και να υποκληθεί στα γηρατειά? Πώς ξαφνικά άρχισαν όλα να επιταχύνονται με ανεξέλεγκτους ρυθμούς? Αλήθεια, ποιά θα πρέπει να είναι η ηλικία μας, ποιά είναι η πραγματική μας ηλικία και πότε θα πρέπει να επιστρατεύουμε δεξιότητες του παρελθόντος? Πολύ απλά: δεν ξέρουμε πλέον.
Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί. Να κάνεις σκανταλιές χωρίς τρομακτικές επιπτώσεις. Να είσαι αθώος και πονηρός μαζί. Να εκφράζεις αυτό που πραγματικά νοιώθεις. Να κάνεις οτιδήποτε χωρίς να κατακρίνεσαι.
Επικρατεί μία μανία να ωριμάσουμε γρήγορα. Αυτό φυσικά δεν είναι απαραιτήτως κακό, ίσα ίσα θεωρώ πως είναι αρκετά ευνοϊκο. Όμως η πρώιμη ωριμότητα σε εμποδίζει να δεις τον κόσμο από την "παιδική οπτική γωνία". Ο κόσμος βέβαια δεν είναι φρου φρου και αρώματα ειδικά στην εποχή που διανύουμε τώρα. Η ωριμότητα είναι σαφώς απαραίτητη. Δεν σας λείπουν όμως εκείνες οι στιγμές που σαν μικρό παιδί βρίσκατε τις πιο απίστευτες και εξωπραγματικές λύσεις επιστρατεύοντας απλά και μόνο τη φαντασία σας? Όχι, ε? Δεν θυμάστε?
Ούτε εγώ θυμάμαι πώς είναι να είσαι παιδί. Και δεν είμαι ακόμη ούτε 19. Λυπηρό πραγματικά αν αναλογιστείς.
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
"Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγε. Έχουν περάσει 8 μήνες και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν θα τον ξαναδώ. Πρέπει να τον ξαναδώ, έχω ανάγκη να τον ξαναδώ. Δεν έπρεπε να φύγει και όμως το έκανε. Γιατί; Δεν ήταν ακόμη η ώρα να τα παρατήσεις. Είχαμε τόσα πολλά να κάνουμε τόσα σχέδια, τόσο όνειρα. Κάθε βράδυ κοιμάμαι με το αγαπημένο σου πουκάμισο αγκαλιά. Έχει κρατήσει λίγο από τη μυρωδιά σου. Αχ πόσο φοβάμαι ότι θα ξεχάσω τη μυρωδιά σου... Σε παρακαλώ έλα κοντά μου. Ένα τελευταίο φιλί, μία τελευταία αγκαλιά, ένα άγγιγμα που το θεωρούσα δεδομένο λίγο πριν φύγεις. Μείνε εδώ. Μείνε μαζί μου. Μη φύγεις πάλι. Σε παρακαλώ..."
"Από τη στιγμή που έφυγες είσαι μαζί μου. Το ξέρω, το αισθάνομαι, δεν με έχεις εγκαταλήψει. Σε κάθε μου κίνηση είσαι δίπλα μου. Με καθοδηγείς, μου δίνεις συμβουλές σιωπηρά. Μόνο εγώ όμως μπορώ να σε ακούσω γιατί κανείς άλλος δεν πιστεύει ότι μπορεί να έγινες πνεύμα ή άγγελος, ο άγγελος μου, ο φύλακας μου. Σε ευχαριστώ γι'αυτό. Σε αγαπώ. Μακάρι να στο έλεγα περισσότερες φορές όταν ήσουν ζωντανός."
΄΄ "Ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε
Όταν φιλώ τ' αχείλι σου
μουδιάζει το κορμί μου
και μες στου ονείρου το γιαλό
χάνομαι γιασεμί μου"
Στο αφιερώνω αγάπη μου. Κάποτε σου άρεσε να το τραγουδάμε μαζί. Θυμάσαι; ΄΄
"Ονειρεύομαι κάθε μέρα και βράδυ τη μορφή σου. Τα συμμετρικά χαρακτηριστικά του προσώπου σου, τα μακρυά σου τα μάλλια... Ακόμη νοιώθω το χέρι σου να φωλιάζεται στη δική μου παλάμη. Πάντα παραπονιόσουν ότι ήσουν μικροκαμωμένη... Αλλά δεν έχει σημασία πια. Τίποτα δεν έχει σημασία πια."
"Από τη στιγμή που έφυγες είσαι μαζί μου. Το ξέρω, το αισθάνομαι, δεν με έχεις εγκαταλήψει. Σε κάθε μου κίνηση είσαι δίπλα μου. Με καθοδηγείς, μου δίνεις συμβουλές σιωπηρά. Μόνο εγώ όμως μπορώ να σε ακούσω γιατί κανείς άλλος δεν πιστεύει ότι μπορεί να έγινες πνεύμα ή άγγελος, ο άγγελος μου, ο φύλακας μου. Σε ευχαριστώ γι'αυτό. Σε αγαπώ. Μακάρι να στο έλεγα περισσότερες φορές όταν ήσουν ζωντανός."
΄΄ "Ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε
Όταν φιλώ τ' αχείλι σου
μουδιάζει το κορμί μου
και μες στου ονείρου το γιαλό
χάνομαι γιασεμί μου"
Στο αφιερώνω αγάπη μου. Κάποτε σου άρεσε να το τραγουδάμε μαζί. Θυμάσαι; ΄΄
"Ονειρεύομαι κάθε μέρα και βράδυ τη μορφή σου. Τα συμμετρικά χαρακτηριστικά του προσώπου σου, τα μακρυά σου τα μάλλια... Ακόμη νοιώθω το χέρι σου να φωλιάζεται στη δική μου παλάμη. Πάντα παραπονιόσουν ότι ήσουν μικροκαμωμένη... Αλλά δεν έχει σημασία πια. Τίποτα δεν έχει σημασία πια."
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Οργή, ανυπακοή, ξεσηκωμός......(;)
Ξεφυλλίζοντας πριν από λίγο καιρό το περιοδικό "Ε" (έψιλον) της κυριακάτικης ελευθεροτυπίας, η προσοχή μου στάθηκε στη συνέντευξη μίας Αργεντινέζας- Γαλλοαλγερινής ράπερ ονόματι Keny Arkana. Οι στίχοι που ραπάρει και τους οποίους γράφει η ίδια, αναφέρονται στη σημερινή εποχή και στις δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά και μας επηρεάζουν. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι, στους χαλεπούς καιρούς που σημειώνονται στην Ελλάδα, η νεαρή ράπερ δε δίστασε να επισκεφθεί τη χώρα μας για να βρεθεί στο επίκεντρο των διαμαρτυριών και συγκρούσεων.
Οι απαντήσεις που δίνει στις ερωτήσεις του ρεπόρτερ Γιώργου Χριστοδουλόπουλου, είναι σε αρκετά σημεία καθηλωτικές: "Το σύστημα μας θέλει χωρισμένους, να ζούμε με το φόβο, ο καθένας κρυμμένος στον μικρόκοσμό του. Ας βγει, λοιπόν, ο καθένας από αυτό το κουκλόσπιτο, κι ας κυκλοφορήσουμε μαζί στο δρόμο. Να συζητήσουμε, να επανεκπαιδευτούμε. Να δούμε τι μπορούμε να οικοδομήσουμε στη γειτονιά μας. Δεν μπορεί να αντιστεκόμαστε χωρίς περιεχόμενο. Πιστεύω πως η αντίσταση πρέπει να περιέχει την ανοικοδόμηση. Χωρίς αυτήν, είναι μία φωνή χαμένη".
Η Keny Arkana έγινε περισσότερο γνωστή με το κομμάτι της "La rage" που σημαίνει "Η οργή". Η ίδια ανφέρει πως το έγραψε το 2004 πριν από τις γνωστές σε όλους μας εξεγέρσεις που σημειώθηκαν στη Γαλλία. Αξίζει να παράθεσω ένα ακόμη απόσπασμα από τα λεγόμενά της σχετικά με αυτό το τραγούδι: "[...] το "la rage" είναι η έκφραση αυτής της απογοήτευσης. Βρίσκω πολύ σημαντικό ότι έχω καταφέρει να εκφράσω αυτήν την κατάσταση και νιώθω την ανάγκη να κάνω μια διάκριση ανάμεσα στην οργή και το μίσος. Στη βάση της, η οργή έχει να κάνει με την αγάπη. Την αγάπη για τον άνθρωπο, τη γη, για κάποια έννοια δικαίου. Το μίσος είναι η αδιαφορία. Το μίσος είναι η κυβέρνηση".
Η Keny Arkana δε διστάζει να γράψει σαρκαστικούς στίχους που αποδιδουν το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας. Βέβαια, από τη μία θεωρώ ότι είναι πολύ σωστό να μην είμαστε παθητικοί αλλά να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, τα οποία είναι κανονικά θεμελιώδη και αναφαίρετα - άλλωστε αν δε συμφωνούσα δε θα έγραφα αυτό το άρθρο με βάση τα όσα αναφέρει η νεαρή ράπερ- όμως από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως ορισμένοι εκμεταλλεύονται με έντεχνο τρόπο τα ελάχιστα μέσα που μπορούμε εμείς, ο απλός λαός, να χρησιμοποιήσουμε, καθιστώντας μας έτσι πιόνια σε ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ξέρουμε ότι συμμετέχουμε.
Τέλος, η Keny Arkana μας συμβουλεύει να "ξαναγίνουμε άνθρωποι[...] απέναντι σε αυτό που μας χωρίζει, που μας παραλύει. Τα μίντια, η τηλεόραση, η κουλτούρα του φόβου...αυτά είναι ο διαχωρισμός. Οφείλουμε να έχουμε πίστη στους εαυτούς μας, αλλά και στον "άλλο".Να βαδίσουμε με εμπιστοσύνη.[...] Δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Είμαστε πολλοί στη γη.[...] Έχουμε ανάγκη να ζήσουμε. Ο χρόνος δεν περίμενει. Κανείς μας δεν μπορεί να περιμένει.".
Θα σας συνιστούσα λοιπόν αν πέσει στα χέρια σας το περιδικό "Ε", τεύχος 1003 (4.07.10), να ρίξετε μία ματιά στη συνέντευξη αυτή.
Για να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε.
"La rage" - Keny Arkana
(συγγνώμη που καθυστέρησα να γράψω τόσο καιρό, αλλά βρισκόμουν εκτός Ελλάδος και δεν είχα άμεση πρόσβαση σε Η/Υ. Και όταν απέκτησα, ο Η/Υ ήταν τόσο προβληματικός, που δεν μπορούσα να ποστάρω κανένα άρθρο-ειδικά μετά από 2 άρθρα, τα οποία έγραψα και χάθηκαν)
Οι απαντήσεις που δίνει στις ερωτήσεις του ρεπόρτερ Γιώργου Χριστοδουλόπουλου, είναι σε αρκετά σημεία καθηλωτικές: "Το σύστημα μας θέλει χωρισμένους, να ζούμε με το φόβο, ο καθένας κρυμμένος στον μικρόκοσμό του. Ας βγει, λοιπόν, ο καθένας από αυτό το κουκλόσπιτο, κι ας κυκλοφορήσουμε μαζί στο δρόμο. Να συζητήσουμε, να επανεκπαιδευτούμε. Να δούμε τι μπορούμε να οικοδομήσουμε στη γειτονιά μας. Δεν μπορεί να αντιστεκόμαστε χωρίς περιεχόμενο. Πιστεύω πως η αντίσταση πρέπει να περιέχει την ανοικοδόμηση. Χωρίς αυτήν, είναι μία φωνή χαμένη".
Η Keny Arkana έγινε περισσότερο γνωστή με το κομμάτι της "La rage" που σημαίνει "Η οργή". Η ίδια ανφέρει πως το έγραψε το 2004 πριν από τις γνωστές σε όλους μας εξεγέρσεις που σημειώθηκαν στη Γαλλία. Αξίζει να παράθεσω ένα ακόμη απόσπασμα από τα λεγόμενά της σχετικά με αυτό το τραγούδι: "[...] το "la rage" είναι η έκφραση αυτής της απογοήτευσης. Βρίσκω πολύ σημαντικό ότι έχω καταφέρει να εκφράσω αυτήν την κατάσταση και νιώθω την ανάγκη να κάνω μια διάκριση ανάμεσα στην οργή και το μίσος. Στη βάση της, η οργή έχει να κάνει με την αγάπη. Την αγάπη για τον άνθρωπο, τη γη, για κάποια έννοια δικαίου. Το μίσος είναι η αδιαφορία. Το μίσος είναι η κυβέρνηση".
Η Keny Arkana δε διστάζει να γράψει σαρκαστικούς στίχους που αποδιδουν το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας. Βέβαια, από τη μία θεωρώ ότι είναι πολύ σωστό να μην είμαστε παθητικοί αλλά να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, τα οποία είναι κανονικά θεμελιώδη και αναφαίρετα - άλλωστε αν δε συμφωνούσα δε θα έγραφα αυτό το άρθρο με βάση τα όσα αναφέρει η νεαρή ράπερ- όμως από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως ορισμένοι εκμεταλλεύονται με έντεχνο τρόπο τα ελάχιστα μέσα που μπορούμε εμείς, ο απλός λαός, να χρησιμοποιήσουμε, καθιστώντας μας έτσι πιόνια σε ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ξέρουμε ότι συμμετέχουμε.
Τέλος, η Keny Arkana μας συμβουλεύει να "ξαναγίνουμε άνθρωποι[...] απέναντι σε αυτό που μας χωρίζει, που μας παραλύει. Τα μίντια, η τηλεόραση, η κουλτούρα του φόβου...αυτά είναι ο διαχωρισμός. Οφείλουμε να έχουμε πίστη στους εαυτούς μας, αλλά και στον "άλλο".Να βαδίσουμε με εμπιστοσύνη.[...] Δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Είμαστε πολλοί στη γη.[...] Έχουμε ανάγκη να ζήσουμε. Ο χρόνος δεν περίμενει. Κανείς μας δεν μπορεί να περιμένει.".
Θα σας συνιστούσα λοιπόν αν πέσει στα χέρια σας το περιδικό "Ε", τεύχος 1003 (4.07.10), να ρίξετε μία ματιά στη συνέντευξη αυτή.
Για να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε.
"La rage" - Keny Arkana
(συγγνώμη που καθυστέρησα να γράψω τόσο καιρό, αλλά βρισκόμουν εκτός Ελλάδος και δεν είχα άμεση πρόσβαση σε Η/Υ. Και όταν απέκτησα, ο Η/Υ ήταν τόσο προβληματικός, που δεν μπορούσα να ποστάρω κανένα άρθρο-ειδικά μετά από 2 άρθρα, τα οποία έγραψα και χάθηκαν)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)